X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

برج و کبوتر

پنج‌شنبه 3 شهریور‌ماه سال 1384

سرود آفرینش

سلام . بعد از تقریباً یک ماه دوباره اومدم . امیدوارم دیگه مشکلی پیش نیاد . در مورد لینک هم دوستانی که برای من پیغام گذاشته بودن لینکشون را حتما قرار می دهم .

این متن مربوط به کتاب (( کویر )) دکتر علی شریعتی است و متن نسبتاً طولانی است اما به خواندنش نه یکبار بلکه چندین بار ، می ارزد . مطمئن باشید بعداز هر بار خواندن آن ، بیشتر از دفعه ی قبل لذت خواهید برد ( البته اگر با دقت بخوانید ) ، زیرا  ترجمه ی فوق العاده زیبایی است و دکتر  این چنین آغاز می کند :

 

ترجمه ی نسبتاً  آزاد اما وفا داری از مقدمه ی منظومه ی طولانی ((سفر تکوین )) ، یکی از (( دفترهای سبز )) شاندل ، نویسنده و شرق شناس فرانسوی نژاد زاده ی تونس .

 

òòò

 

(( در آغاز هیچ نبود ، کلمه بود ، و آن کلمه خدا بود )) -  از کتاب تورات

و ‹‹ کلمه ›› بی زبانی که بخواندش ، و بی ‹‹ اندیشه ›› ای که بدانش ، چگونه می تواند بود ؟

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود ، و با ‹‹ نبودن ›› ، چگونه می توان ‹‹ بودن ›› ؟

و خدا بود و با او  عدم ، و عدم گوش نداشت ،

حرف هایی هست برای ‹‹ گفتن ›› ، که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای ‹‹ نگفتن ›› ؛ حرف هایی که هرگز سر به ‹‹  ابتذالِ گفتن ›› فرود نمی آورند .

حرف های شگفت ، زیبا و اهورایی همین هایند ،

و سرمایه ی ماورایی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ،

حرف های بی تاب و طاقت فرسا ، که همچون زبانه های بی قرار آتشند ،

و کلماتش ، هر یک ، انفجاری را به بند کشیده اند ؛ کلماتی که پاره های ‹‹ تنِ ›› آدمی اند . . .

اینان همواره در جستجوی ‹‹ مخاطب ›› خویشند ، اگر یافتند ، یافته می شوند . . .

. . . و در صمیمِ ‹‹ وجدان ›› او ، آرام می گیرند .

و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند ،

و اگر او را گم کردند ، روح را از درون به آتش می کشند

 و ، دمادم ، حریق های دهشتناک عذاب بر می افروزند .

و خدا ، برای نگفتن حرف های بسیار داشت ،که در بی کرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می کرد .

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟

هر کسی گمشده ای دارد ، و خدا گمشده ای داشت .

هر کسی دو تا است ، و خدا یکی بود .

هر کسی ، به اندازه ای که احساسش می کنند ، ‹‹ هست ›› .

هر کسی را نه بدانگونه که ‹‹ هست ›› احساس می کنند ، بدانگونه که ‹‹ احساسش ›› می کنند ، هست .

انسان یک ‹‹ لفظ ›› است ، که بر زبان آشنا می گذرد ، و ‹‹ بودنِ ›› خویش را از زبان دوست ، می شنود .

هر کسی ‹‹ کلمه ای ›› است : که از عقیم ماندن می هراسد ، و در خفقان جنین ، خون می خورد ،

و کلمه مسیح است ،

آنگاه که ‹‹ روح القدس ››  -  فرشته ی عشق -   خود را بر مریم بی کسی ، بکارت حسن ، می زند و با یاد آشنا ، فراموش خانه ی عدمش را فتح می کند و خالی معصوم رحمش را

- که عدمی است خواهنده ، منتظر ، محتاج - 

از ‹‹ حضور ›› خویش لبریز می سازد و آنگاه ، مسیح را که آنجا ، چشم به راه ‹‹ شدن ›› خویش بی قراری می کند ، می بیند ، می شناسد ، حس می کند و این چنین ، مسیح زاده می شود ،

 

 کلمه ‹‹ هست ›› می شود ، در ‹‹ فهمیده شدن ›› ، ‹‹ می شود ››  ،

و در آگاهی دیگری به خود آگاهی می رسد ،

که کلمه ، در جهانی که فهمش نمی کند ، ‹‹ عدمی ›› است که ‹‹ وجود خویش ›› را حس می کند ،

و یا ‹‹ وجودی ›› که ‹‹ عدم خویش ›› را .

و ‹‹ در آغاز ، هیچ نبود ،کلمه بود ، و آن کلمه ، خدا بود ›› .

عظمت همواره در جستجوی چشمی است که او را ببیند ،

و خوبی همواره در انتظار خردی است که او را بشناسد

و زیبایی همواره تشنه ی دلی که به او عشق ورزد

و جبروت نیازمند اراده ای که در برابرش ، به دلخواه ، رام گردد

و غرور در آرزوی عصیان مغروری که بشکندش و سیرابش کند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پر جبروت و مغرور ، اما کسی را نداشت .

خدا آفریدگار بود و چگونه می توانست نیافریند ؟

و خدا مهربان بود و چگونه می توانست مهر نورزد ؟

‹‹ بودن ›› ، ‹‹ می خواهد ›› ! و از عدم نمی توان خواست .

و حیات ‹‹ انتظار می کشد›› ، و از عدم کسی نمی رسد .

و ‹‹ داشتن ›› نیازمند ‹‹ طلب ›› است ، و پنهانی بی تابِ ‹‹ کشف ›› ، و ‹‹ تنهایی ›› بی قرارِ ‹‹ انس ›› .

و خدا از ‹‹ بودن ›› بیشتر ‹‹ بود ››  ، و از حیات زنده تر ، و از غیب پنهان تر ، و از تنهایی تنها تر

و برای ‹‹ طلب ›› ، بسیار ‹‹ داشت ››

          و عدم نیازمند نیست ، نه نیازمند خدا ، نه نیازمند مهر

          نه می شناسد ، نه می خواهد و نه درد می کشد و نه انس می بندد ،        و نه هیچگاه بی تاب می شود

          که عدم ‹‹ نبودن ›› مطلق است

          اما خدا ‹‹ بودن ›› مطلق بود .

و عدم فقر مطلق بود و هیچ نمی خواست

و خدا ‹‹ غنای مطلق ›› بود و هر کسی ، به اندازه ی ‹‹ داشتن هایش ›› می خواهد .

و خدا گنجی مجهول بود ، که در ویرانه ی بی انتهای غیب ، مخفی شده بود .

و خدا زنده ی جاوید بود ، که در کویر بی پایان عدم ‹‹ تنها نفس می کشید ›› .

دوست داشت چشمی ببیندش ، دوست داشت دلی بشناسدش

و در خانه ای گرم از عشق ، روشن از آشنایی ، استوار از ایمان و پاک از خلوص ، خانه گیرد .

 

و خدا آفریدگار بود و دوست داشت بی آفریند :

زمین را گسترد و دریاها را از اشک هایی که در تنهایی اش ریخته بود پر کرد

و کوه های اندوهش را که در یگانگی دردمندش ، بر دلش توده گشته بود ، بر پشت زمین نهاد ؛

و جاده ها را -  که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجامش بود -  بر سینه ی کوه ها و صحرا ها کشید ،

و از کبریایی بلند و زلالش ، آسمان را برافراشت و دریچه ی همواره فرو بسته ی سینه اش را گشود ،

و آه های آرزومندش را -  که در آن از ازل به بند بسته بود -  در فضای بی کرانه ی جهان رها ساخت .

با نیایش های خلوت آرامَش ، سقف هستی را رنگ زد ،

و آرزوهای سبزش را ، در دل دانه ها نهاد ،

و رنگ ‹‹ نوازش ›› های مهربانش را به ابرها بخشید ،

و از این هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید ،

و رنگ عشق را به طلا ارزانی داد ،

و عطر خوش یادهای معطرش را ، در دهان غنچه ی یاس ریخت ،

و بر پرده ی حریر طلوع ، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد .

و در ششمین روز ، سفر تکوینش را به پایان برد .

و با نخستین لبخندِ هفتمین سحر ، ‹‹ بامدادِ حرکت ›› را آغاز کرد :

کوه ها قامت برافراشتند و رودهای مست ، از دل یخچال های بزرگ ِ بی آغاز ، به دعوت گرم آفتاب ، جوش کردند ، و از تبعیدگاه سرد و سنگ کوهستان بگریختند و ، بی تابِ دریا

-  آغوش منتظر خویشاوند –

بر سینه ی دشت ها تاختند و

دریاها آغوش گشودند و . . . در نهمین روز خلقت ،

نخستین رود به کناره ی اقیانوس تنهای هند رسید و اقیانوس ،

که از آغاز ازل ، در حفره ی عمیقش دامن کشیده بود ،

چند گامی ، از ساحل خویش ، رود را ، به استقبال بیرون آمد و رود ، آرام و خاموش ،

خود را -  به تسلیم و نیاز - پهن گسترد ،

و پیشانی نوازش خواه خویش را ، پیش آورد ،

و اقیانوس -  به تسلیم و نیاز -  لب های نوازش گر خویش را پیش آورد و بر آن بوسه زد .

و این نخستین بوسه بود .

و دریا ، تنهای آواره و قرار جوی خویش را در آغوش کشید ،

و او را ، به تنهایی عظیم و بی قرار خویش ، اقیانوس ، باز آورد .

و این نخستین وصال دو خویشاوند بود .

و این در بیست و هفتمین روز خلقت بود

                             و خدا می نگریست .

سپس طوفان ها برخاستند و صاعقه ها در گرفتند و تندر ها فریاد شوق و شگفتی برکشیدند و :

باران ها و باران ها و باران ها !

گیاهان روییدند و درختان سر به شانه های هم برخاستند و مرتع های سبز پدیدار گشت

 و جنگل های خرم سر زد و حشرات بال گشودند و  پرندگان ناله برداشتند و پروانگان به جستجوی نور بیرون آمدند و ماهیان خرد ، سینه ی دریاها را پر کردند . . .

و خداوند خدا ، هر بامدادان ، از برج مشرق بر بام آسمان بالا می آمد و دریچه ی صبح را می گشود و ، با چشم راست خویش ، جهان را می نگریست و همه جا را می گشت . . .

هر شامگاهان ، با چشمی خسته و پلکی خونین ، از دیواره ی مغرب ، فرود می آید و نومید و خاموش ، سر به گریبان تنهایی غمگین خویش فرو می برد و ، هیچ نمی گفت .

و خداوند خدا ، هر شبانگاه ، بر بام آسمان بالا می آمد و ، با چشم چپ خویش ، جهان را می نگریست و قندیل پروین را بر می افروخت و جاده ی کهکشان را روشن می ساخت و شمع هزاران ستاره را بر سقف شب می آویخت ، تا در شب ببیند و نمی دید ، خشم می گرفت و بی تاب می شد و تیرهای آتشین بر خیمه ی سیاه شب رها می کرد تا آن بِدَرَد و نمی درید و می جست و نمی یافت و . . .

سحرگاهان ، خسته و رنگ باخته ، سرد و نومید ، فرو می آمد و قطره اشکی درشت ، از افسوس ، بر دامن سحر می افشاند و می رفت و ، هیچ نمی گفت .

رودها در قلب دریاها پنهان می شدند و نسیم ها پیام عشق به هر سو می پراکندند ، و پرندگان در سراسر زمین ناله ی شوق بر می داشتند و جانوران ، هر نیمه ، با نیمه ی خویش بر زمین می خرامیدند و یاس ها عطر خوشِ دوست داشتن را در فضا می افشاندند و اما . . .

خدا همچنان تنها ماند و مجهول ، و در ابدیت عظیم و بی پایان ملکوتش بی کس !

و در آفرینش پهناورش بیگانه . می جست و نمی یافت .

آفریده هایش او را نمی توانستند دید ، نمی توانستند فهمید ،

می پرستیدنش ، اما نمی شناختندش و خدا چشم به راه ‹‹ آشنا ›› بود .

پیکر تراش هنرمند و بزرگی که در میان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غریب مانده است ،

در جمعیت چهره های سنگ و سرد ، تنها نفس می کشید .

کسی ‹‹ نمی خواست ›› ، کسی ‹‹ نمی دید ›› ، کسی ‹‹ عصیان نمی کرد ›› ، کسی عشق نمی ورزید ، کسی نیازمند نبود ، کسی درد نداشت  . . . و . . .

و خداوند خدا ، برای حرف هایش ، بازهم مخاطبی نیافت !

هیچ کس او را نمی شناخت ، هیچ کس با او ‹‹ انس ›› نمی توانست بست ،

‹‹ انسان ›› را آفرید !

و این ، نخستین بهار خلقت بود .

 

 

 

نظرات (5)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
جمعه 4 شهریور‌ماه سال 1384 ساعت 04:55
+ *صابر*
سلام... خیلی خیلی خوشحال میشم به منم سر بزنی.. فدات.......
امتیاز: 0 0
سه‌شنبه 8 شهریور‌ماه سال 1384 ساعت 20:47
+ باران س
شب کوير وقتی دستانت را دراز کنی گويی می توتنی ستاره ها را بگيری.......
**در کویر انسان بهخدا نزدیکتر است**
موفق باشین
امتیاز: 0 0
چهارشنبه 9 شهریور‌ماه سال 1384 ساعت 08:22
+ کاپیتان
سلام خیلی زیباس وبا مسماست. فکر کنم اگه بجای فئنت ترافیک از یه فونت عمومی مثل تاهوما یا تایمز استفاده کنین بهتره موفق باشین// راستی تبادل لینک رو هم هستم.
امتیاز: 0 0
پنج‌شنبه 25 اسفند‌ماه سال 1384 ساعت 09:05
+ انگار دلم گم کرده ای دارد
سلام
بسیار زیبا و تاثیر گذار ،من بارها این متن رو خوندم.
امتیاز: 0 0
پنج‌شنبه 27 مهر‌ماه سال 1385 ساعت 11:39
+ پرستش
عالی بود
امروز من دنبال اثاری از شاندل می گشتم وقتی جستجو کردم سایت شما رو باز کردم و متوجه سرود افرینش شدم واقعا اثر زیبای من چون این اثر خیلی دوست دارم تو سایتم گذاشتم البته من اونو تو کتاب دکتر پیدا کردم
موفق باشی
اگه اثار دیگه ای ازش در دسترس داری حتما تو سایت بزار
امتیاز: 0 0