X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

برج و کبوتر

جمعه 14 بهمن‌ماه سال 1384

مرگ سرخ !

هنوز زنده هستم !  از همه ی دوستانی که برام off گذاشته بودند و نظر دادند ممنون و سپاسگزارم .

 

متن زیر را از سخنرانی دکتر شریعتی که در کتابی به نام " امام حسین (ع) نوشته احسان خراسانی " که از نامهای مستعار دکتر بوده است ( شرایط زمانی آن دوره چنین ایجاب می کرده است) و به چاپ رسیده بود، انتخاب کرده ام . در انتخاب متون پایبند روند سخنرانی دکتر نبوده ام و هرکدام در واقع گوشه هایی از سخنرانی او می باشد که کنار هم چیده ام .

 

عصری است که اندیشه ها فلج است ، شخصیتها فروخته شده اند ، وفاداران تنها هستند ، پارسیان گوشه گیر ، جوانان یا مایوس یا فروخته شده ، یا منحرف ، و گذشتگان و بزرگانِ گذشته، یا شهید شده یا خاموش و خفه شده ، و یا فروخته شده ، و عصری است که در میان توده هیچ آوایی و ندایی دیگر بلند نیست . قلمها را شکسته اند ، زبانها را بریده اند ، لبها را دوخته اند و همه ی پایگاههای حقیقت را بر سر وفادارانش ویران کرده اند .

... ناگهان جرقه ای در ظلمت ، انفجاری در سکوت ! سیمای تابناک " شهیدی که زنده بر خاک گام بر می دارد " از اعماق سیاهیها ، از انبوه تباهیها ! چهره ی روشن و نیرومند یک " امید " در شب ظلمانی " یأس "! مردی از خانه ی فاطمه بیرون آمده است ، تنها و بی کس ، با دستهای خالی ، یک تنه بر روزگار وحشت و ظلمت و آهن یورش برده است . جز " مرگ " سلاحی ندارد ! اما او فرزند خانواده ای است که " هنر خوب مردن " را در مکتب حیات ، خوب آموخته است .

مردی تنها ! اما نه ، دوشادوش او زنی نیز از خانه ی فاطمه بیرون آمده است ، گام به گام او . نیمی از بار سنگین رسالت برادر را او بر دوش خود گرفته است !

" جاهلیت جدید " ، سیاه تر و وحشی تر و سنگین تر از " جاهلیت قدیم " ، و دشمن اکنون هوشیارتر و چیره تر و پخته تر از پیش و در میان مردم آگاه ، تجربه ها همه تلخ و ثمره ی همه قیامها ، شکست و شهادت !

در چنین روزگاری است که " مردن " برای یک مرد تضمین " حیات " یک ملت است ، شهادت او ، مایه ی بقای یک ایمان است ، گواه آن است که جنایتی بزرگ ، فریبی بزرگ ، غصب و قساوت و جور حاکم است ، شاهد اثبات حقیقتی است که انکار می شود . نمونه ی وجود ارزشهایی است که پامال می گردد ، از یاد می رود و بالاخره اعتراض سرخی است بر حاکمیت سیاه .

ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما ، " به تو و خون تو محتاج است "

او یک درس بزرگتر از شهادتش به ما داد و آن نیمه تمام گذاشتن حج و به سوی شهادت رفتن است . حجی که همه ی اسلافش ، اجدادش ، جدش و پدرش برای احیای این سنت ، جهاد کردند ، این حج را نیمه تمام می گذارد و شهادت را انتخاب می کند ، مراسم حج را به پایان نمی برد .وقتی در صحنه ی حق و باطل نیستی ، وقتی که شاهد عصر خودت و شهید حق و باطل جامعه ات نیستی ، هر کجا که می خواهی باش ، چه به نماز ایستاده باشی ، چه به شراب نشسته باشی ، هردو یکی است !

 

آنهایی که حسین را تنها گذاشتند همه با هم برابرند :

چه آنهایی که او را تنها گذاشتند تا ابزار دست یزید باشند و چه آنهایی که در هوای بهشت ، به کنج خلوت عبادت خزیدند و با فراغت و امنیت حسین را تنها گذاشتند و از دردسر حق و باطل کنار کشیدند و در گوشه ی محرابها و زاویه ی خانه ها به عبادت خدا پرداختند ، و چه آنهایی که مرعوب زور شدند و خاموش ماندند .

 

صحرای سوزانی را می نگرم با آسمانی به رنگ شرم و خورشیدی کبود و گدازان و هوای آتش ریز و دریای رملی که افق گسترده است و جویباری کف آلود از خون تازه ای که می جوشد و گام به گام همسفر فرات زلال است .(از کتاب حسین وارث آدم – علی سبزواری (نام مستعار ))

اینکه حسین فریاد می زند ( پس از اینکه همه ی عزیزانش را در خون می بیند و جز دشمن کینه توز و غارتگر در برابرش نمی بیند ) فریاد می زند :

که آیا کسی هست مرا یاری کند و انتقام کشد ؟

مگر نمی داند که کسی نیست که او را یاری کند و انتقام گیرد ؟ این سوال ، سوال از تاریخ فردای بشری است و این پرسش از آینده است و از همه ی ماست و این سوال انتظار حسین را از عاشقانش بیان می کند ، و دعوت شهادت او را به همه ی کسانی که برای شهیدان حرمت و عظمت قایلند اعلام می نماید .

و شهید قلب تاریخ است . همچنان که قلب به رگهای خشک اندام ، خون حیات و زندگی می دهد ، جامعه ای را که رو به مردن می رود ، جامعه ای که فرزندانش ایمان خویش را به خویش از دست داده اند و جامعه ای که به مرگ تدریجی گرفتار است ، جامعه ای که تسلیم را تمکین کرده است ، جامعه ای که احساس مسئولیت را از یاد برده است ، و جامعه ا ی که اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته است ، و تاریخی که از حیات و جنبش و حرکت و زایش بازمانده است .

آنچه می خواستم بگویم حدیث مفصلی است که در این مجمل می گویم ، به عنوان رسالت زینب :

 " آنها که رفتند کاری حسینی کردند ،

                   و آنها که ماندند ، باید کاری زینبی کنند ،

                             وگرنه یزیدی اند ! "

 

حرفهای خودم :

در فیلمی که از مراسم عزاداری امام حسین ( ع ) بود ، صحنه ای بود ، از مردی که قلاده ی سگ به گردن خود بسته بود .

خدا ما را انسان آفریده است و امام حسین و یا هر امامی و یا هر پیامبری و در کل خدا  ،  نیازی به سگ برای در خانه خود ندارند . آنها انسانهایی می خواهند که آن قلاده را بر گردن سگ نفسشان انداخته اند نه بر گردن خودشان ، دیوانه نمی خواهند بلکه انسانهایی می خواهند که بر دیوانگی نفسشان غلبه کرده باشند . هیئت دیوانگان حسین !!! خود فریبی و ریا تا کی ؟

اگر خودمان را دوست داریم ، حداقل خودمان را گول نزنیم و به خود دروغ نگوییم .

دیندار نباشیم ، انسان باشیم . دینداری یعنی درست کردن کلاههای شرعی برای دوری از عذاب وجدان .

و سخنی دیگر :

مهندس بازرگان حرف قشنگی زده است : اول ایرانی هستم بعد مسلمان !

یعنی اینکه هموطن بودن خود را فراموش نکنیم اول ایرانیم بعد کلیمی یا زتشتی یا مسیحی یا مسلمان یا ...

و اما برنادت آن دختر پاک ( مطلب قبلی در وبلاگ ) سالها پیش از من و تو می زیسته است ، و ما دراین تمدن جدید هستیم پس انتظار خداوند از من و تو بیشتر از او ست .

 

نظرات (3)
نام :
ایمیل : [پنهان می ماند]
وب/وبلاگ :
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
شنبه 15 بهمن‌ماه سال 1384 ساعت 00:53
+ مهدی
سلام
این مطلبرو بعدا به صورت آف میخونم.
موفق باشی
امتیاز: 0 0
شنبه 15 بهمن‌ماه سال 1384 ساعت 22:43
+ آوا
سلام . من آپ کردم دوست داشتی بیا.
امتیاز: 0 0
دوشنبه 17 بهمن‌ماه سال 1384 ساعت 10:04
+ صبور
خدایا شکرت این دوست عزیز ما دست به قلم شد
امتیاز: 0 0